Nie ma się czym martwić, wideo, found footage, 04’04’’, 2018

Wideo zostało zmontowane ze znalezionych materiałów. Artystka wykorzystuje m.in. GIF-y przedstawiające zapętlone fragmenty reklam, filmów, fail compilation i wywiadów z lat 80., 90. i 2000. reprezentujące ówczesny obraz popkultury. Dźwięk w wideo stanowi przetworzony przez artystkę, cover utworu Alphaville “Forever Young” w wersji na keyboard. 

Wybrane fragmenty materiałów łączy nostalgiczny nastrój, który można opisać jako estetykę dziecięcości. Artystkę szczególnie interesuje napięcie budujące się pomiędzy kolorowymi obrazami popkultury lat 80., 90. i 2000., które poprzez swoją intensywność i nadmiar estetycznych bodźców uniemożliwiają głębokie przeżycie, a rzeczywistością, w której te obrazy funkcjonowały, czyli okresem transformacji ustrojowej w Polsce. 

Wideo posługuje się strategią subwersji, ujawniając wewnętrzne sprzeczności języka popkultury poprzez jego przetworzenie. Pozornie niewinna, słodka i eskapistyczna wizualność zostaje przekształcona w narzędzie demaskujące napięcia, które miała ukrywać. W kontekście transformacji ustrojowej w Polsce materiały te ujawniają swój ideologiczny wymiar jako obrazy aspiracyjne, importowane i reprodukowane, w czasie ekonomicznej niepewności, budowały wizję możliwości niedostępnych dla wielu ich odbiorców. Ich ponowne wykorzystanie zaczyna działać jako gest krytyczny, obnażając mechanizmy produkcji pragnień.

Przetworzone i zapętlone obrazy wykorzystane w wideo wpisują się również w kategorie “poor images” opisaną przez Hito Steyerl. Są to obrazy niskiej jakości, wielokrotnie kopiowane, kompresowane, krążące w obiegu cyfrowym jako wyrwane z kontekstu fragmenty nieznanej całości. W swoim eseju “In Defense of The Poor Image” Hito Steyerl zwraca uwagę nie na wady słabej jakości materiału ale przede wszystkim przedstawia to jako warunek jego mobilności. Im bardziej obraz jest kopiowany i przetwarzany tym bardziej się zużywa ale jednocześnie dociera dalej i funkcjonuje w nowych znaczeniach. Istotny jest również wymiar polityczny. Obrazy wysokiej jakości są kontrolowane, archiwizowane i chronione, natomiast “poor images” krążą poza systemem, są bardziej dostępne ale też bardziej podatne na manipulację. Funkcjonują jako szczątki kultury wizualnej, które tracą pierwotny kontekst ale jednocześnie zyskują nowe życie w nieustającym przepływie.

Artystka zbiera te fragmenty, tworząc dla nich archiwum, które następnie porządkuje i opracowuje w formie wideo.