Wideo Dla Elizy zostało zmontowane w technice found footage z wykorzystaniem gotowych materiałów wizualnych, pierwotnie funkcjonujących w formacie GIF. Pierwszym etapem pracy było przygotowanie autorskiego archiwum poprzez wyszukiwanie, pobieranie i katalogowanie materiałów znalezionych w internecie. Dobór materiałów opierał się na ich wizualnym odniesieniu do tematu dojrzewania i etapów życia kobiety.

Praca przyjmuje formę wizualnego eseju, w którym artystka analizuje przedstawienia kobiecości jako narzędzie konstruowania pragnień oraz społecznych wyobrażeń dotyczących ról i tożsamości kobiet. Jednocześnie przygląda się temu, w jaki sposób mechanizmy te funkcjonują i są reprodukowane w komercyjnym obiegu treści, wpisanym w logikę konsumpcjonizmu, w której kobiecość staje się przedmiotem produkcji i dystrybucji pragnień.

Materiał źródłowy wykorzystany w pracy pochodzi głównie z amerykańskiej popkultury lat 80. i 90. Okresu, o którym mowa, był szczególnie istotny w kontekście transformacji ustrojowej w Polsce oraz intensywnego napływu nowych wzorców kulturowych. Obrazy te, funkcjonujące pierwotnie w odmiennym kontekście społecznym i ekonomicznym, zaczęły współtworzyć lokalne wyobrażenia dotyczące stylu życia, konsumpcji i ról społecznych. Kluczowe staje się napięcie pomiędzy ich pierwotnym znaczeniem a sposobem, w jaki zostały przyswojone i przekształcone w polskim kontekście. Odwołując się do koncepcji hauntology, wprowadzonej przez Jaquessa Derridę, można interpretować tę pracę jako wizję, w której artystkę nawiedzają duchy przeszłości, ślady dawnych obrazów i narracji, zwiastujące przyszłość niemożliwą do pełnego urzeczywistnienia.

Tytuł pracy nawiązuje do utworu Dla Elizy autorstwa Ludwiga van Beethovena. Jest to nagranie pozytywki, niepozbawione wad i powtórzeń, przywołujące skojarzenia z zabawkami dźwiękowymi, które wraz z upływem czasu i zużyciem baterii, ulegają degradacji, tracąc swoją pierwotną formę oraz zniekształcając odtwarzany utwór.